~ ALL or Nothing ~

 

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา

 

เป็นเวลาเเห่งเเสงสีเทาสาดส่อง

 

แผ่ครอบคลุมไปทุกดวงใจ...

 

เพื่อนที่ได้ชื่อว่าสนิทคนหนึ่งมาด่วนจากไป..เงียบ..เงียบ

 

จากไปเพียงลำพัง..คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยม

 

เสียใจที่เเม้เเต่วาระสุดท้ายของชีวิต..เพื่อนยังต้องโดดเดี่ยว

 

ทุกคนช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้น...

 

มือสั่น ตัวสั่น ขณะยืนมองร่างไร้วิญญาณใต้ผ้าห่มในชั้นสี่ของเเฟลต

 

ใจหนึ่งก็นึกโกรธเพื่อน..ใจหนึ่งก็ยอมรับมันว่าเพื่อนเลือกเเล้ว

 

เมื่อธันวาปีก่อน..เเสงสีเทาเคยทาบทาดวงใจมาเเล้วครั้งหนึ่ง

 

เพื่อนคนนึง..ซึ่งก็คือพ่อของเพื่อนคนนี้..จากไปแบบไม่ร่ำลา

 

ไม่นึกว่าพ่อลูก..จะทำเหมือนกัน

 

บ้านหลังเล็กริมลำน้ำเหมืองดูเหงาหงอย

 

สายน้ำไหลเอื่อยๆไร้ชีวิตชีวา

 

เสียงหัวเราะที่เคยลั่นบ้านยามเมื่อเเม่กลับมาจากอังกฤษคงหายไป

 

บ้านที่เราคิดกันว่ามันคือพระราชวังเเวร์ไซเล็กๆ..คงต้องปิดตัวเองลง

 

รู้สึกได้อย่างเดียวในตอนนี้..คือเหงา

 

เหงา

 

และเหงา...

 

หลับนะ..หลับให้สบาย

 

ไว้เจอกันเมื่อถึงเวลาของเรา..

 

นับวันรอ..

เมื่อใหร่จะปลายเดือนสักที

อยากออกเดินทางเต็มทีเเล้ว

อย่างน้อยไปอยู่ไกลจากเมืองวุ่นวายสักสามสี่วัน

คงจะดี

มีทริปเชียงคาน-ภูกระดึง...กับเลี้ยงรุ่นที่เขาใหญ่

เลือกที่จะไปเชียงคาน-ภูกระดึงดีกว่า

อยากหลบหนี...ยอมรับตรงๆว่าหนี

หนีเมือง หนีเธอ หนีความวุ่นวายเเละภาพเก่าๆ

แต่กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง..มันเยียวยาได้ด้วยเวลา

เพราะฉะนั้น..จะเหงาก้อเอาเลยเต็มที่

ที่ผ่านมาเราได้เก็บเกี่ยวความสุขมามากพอเเล้ว

ที่เป็นทุกข์เพราะเราไม่รู้จักพอเองต่างหาก

อะไรที่เป็นของเรา..มันก็จะเป็นของเรา

อะไรที่มันไม่ใช่ของเรา...อยากได้เเทบตาย

" มันก็ไม่ได้"

 

..