เรื่องของเพื่อน..

posted on 20 Feb 2008 15:25 by maa-o

 

 

 

 

กว่าเดือนแล้ว ที่ชายวัยกลางคน ออกเดินทางพร้อมเด็กสาววัยใกล้สามขวบ มุ่งหน้าจากที่พักพิงของผู้ที่เป็นที่รักของเขาทั้งสอง
สู่บ้านเกิดเมืองนอนของชายคนนี้ เพื่อหวังว่า เขาจะได้ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า กว่าที่เป็นมา


ความบอบช้ำ ความเจ็บปวด และความผิดหวังที่เขาได้รับ จากการใช้เวลากว่าสาม ปี สิ่งเดียวที่เขาพบคือความเปลี่ยนแปลง
เขาแปรเปลี่ยนทางอารมณ์ จากชายที่เคยสุขุม เยือกเย็น อารมณ์ดีวันนี้ ที่เขากลับมา คือ คนหนึ่งที่ฉุนเฉียว อารมณ์ร้อน และซีเรียสได้ทุกเวลา

เด็กน้อยผู้มีฝัน อยากเป็นนักบิน เธอเดินทางมาพร้อมกับชายคนนี้ ด้วยความงุนงง แต่ไม่ได้สงสัยอะไรมากมายนัก
มีเพียงคำถาม จากความฝัน ว่านั่นอะไร นี่อะไร บนท้องฟ้าเป็นยังไง คำถามเหล่านั่น ถูกถามเป็นระยะๆ ซ้ำๆกัน
นอกเหนือจากความรู้สึกของเด็กน้อย ทันทีที่เครื่องบินสายการบินราคาถูก ภายในประเทศ เที่ยวบินหนึ่ง ขึ้นสู่ท้องฟ้า
ในเดือนสุดท้ายแห่งปี ยังไม่ทันพ้นความหนาวเหน็บเท่าไหร่ เขาจากสถานที่ ที่เขาและเธอทั้งสองรักปานดวงใจ ..

เด็กน้อย ผู้ซึ่งมีแต่ความสงสัยในสิ่งรอบตัวกับการเดินทางไกล เมื่อนกยักษ์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มันเป็น ครั้งแรกในชีวิตเธอ
บนที่นั่งริมหน้าต่างเช้าวันนั้น เธอนั่งตื่นเต้นหัวเราะดีใจอยู่ในอ้อมกอด ของชายที่กำลังเสียความรู้สึก จากการสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง
จิตใจของเขา กำลังพะว้าพะวง ใจหนึ่งอยากไปให้ถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นของผู้ให้กำเนิดโดยเร็วไว
ในขณะที่ความรู้สึกของหัวใจ กำลังตอกย้ำ ด้วยมโนภาพที่มีอยู่ในความทรงจำ กำลังย้อนกลับอย่างรวดเร็ว
เสมือนภาพยนตร์กำลังฉายย้อนอดีตของเขา กับหญิงผู้หนึ่ง ที่เขากำลังจากมา

เขามิได้โกรธ หรือเกียจเธอ เขารักเธอมากกว่าชีวิตเขาเสียด้วยซ้ำ แต่เขา.. ต้องตัดสิ้นใจ
ทำบางอย่างที่รู้เสมอว่า มันกำลังหายไป กับกาลเวลา...

ย้อนหลังไปสามปี ก่อนที่เขา และเธอจะตัดสิ้นใจใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน
เวลานั้น ชายหนุ่มผู้มีหน้าที่การงานในอาชีพการเป็นพนักงาน กำลังถูกกดดันจากหัวหน้า ผู้ซึ่งเคยชุบเลี้ยงเขา
ให้รู้จักประสบการณ์ในด้านการงานของเขา และกำลังกดดันเขา ให้ออกจากงานที่เขารัก
เวลานั้น เขาไขว่คว้าหาใครบางคน เป็นเพื่อนคุย และให้กำลังใจเขา จนกระทั่ง กลางดึกคืนหนึ่ง
ขณะที่ภาระต่างๆเบาบางลง เพื่อนร่วมงานบางส่วนทยอยกลับบ้านพักผ่อน เหลือเพียงบางส่วน ที่ต้องรับผิดชอบงาน
ในคืนนั่น เพื่อนรุ่นพี่ คนหนึ่งมีชื่อเสียง บนจอโทรทัศน์ คงเห็นเขาเหงาๆ เฉาๆ
เลยชวนเปิดโลกเทคโนโลยีอินเตอร์เน็ท ที่เขาชอบ และสอนให้รู้จัก เว็ปแชท เว็ปหนึ่ง
เพียงเห็นว่าเขาเหงาและดูเหมือนเขาสับสนอะไรบางอย่าง

ณ ห้องพูดคุยที่สอง บนโลกอินเตอร์เน็ท เขาทั้งคู่ ได้พบกัน หลังจากวันนั้น ไม่นานนัก เธอและเขาก็นัดพบกัน
สาวผิวขาว รูปร่างสวย หน้าตาดี ผู้เต็มด้วยความหวัง ก็เดินทางมาพบ ในค่ำวันหนึ่งที่สายฝนกำลังโปรยลงมาบางๆ
เธอพบกันท่ามกลางความโกรธที่เขามาผิดเวลา เพราะมัวแต่คุยโม้ และตื่นเต้นกับการรับนัดจากเธอ
สาวเมืองเหนือกำลังเดินทางมาพบเขา เวลานี้เขาทำอะไรไม่ถูก รถยนต์โตโยต้า สีแดงส่วนตัวคันเล็กๆ
ก็หาที่จอดไม่ได้ ได้ที่จอดก็ห่างไกลเธอ แม้ร่มที่เตรียมไป ก็กางไม่ออก เธอทั้งคู่ เดินฝ่าสายฝนบางๆ ไปด้วยความงุนงง

คำทักทายคำแรกของเธอ บอกเพียง.. “ ถ้าไม่มาก็กะว่าจะเดินทางกลับแล้ว...” ชายผู้นั้นเดินยิ้มแบบอายๆ
ที่สุด ทั้งคู่ก็มีความสุขด้วยกันในวันต่อมา

เวลานั้น เขาเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ด้วยหัวใจ ไปไหนก็ไปด้วยกัน ไม่ว่าจะใกล้ หรือไกล เธอก็ยอมไป
มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เขาไม่มีวันลืม คือความรู้สึกดีๆ ที่เขามีต่อเธอ ที่ทั้งคู่เดินกลับจากการพักผ่อน
และแวะเยี่ยมเพื่อนของเธอที่อยู่ไม่ไกลกันนักจากบ้านของเขา ท่ามกลางทุ่งนาสองข้างฝั่งถนน
ในคืนวันฝนตก(อีกแล้ว) เธอปวดท้องหนักมากๆ เพราะไม่ชินกับอาหารทะเล
แต่ สุดท้ายของความทุกข์ ก็ต้องถูกระบายออก ด้วยการจอดรถ เธอวิ่งลงไปหาที่พำนักพักพิง
โดยไม่คิดชีวิต และไม่เกรงต่ออันตราย ขณะที่เขา รู้ว่าบริเวณนั้น เต็มไปด้วยอสรพิษร้าย
เขาวิ่งตามไปยืนกางร่มให้เธอ รู้ว่าเธออาย แต่ใจเขารัก และเป็นห่วงเธอ

อีกหลายเรื่องของความทรงจำดีๆ ยังคงติดตรึงไว้ ในหัวใจของเขามาโดยตลอด

วันเวลาผ่านไปสาวเมืองเหนือ ที่เขารักปานดวงใจ เธอเริ่มปันใจด้วยวิธีการเดียวกันกับที่ทำกับเขา
และทำอยู่เรื่องมาหลายครั้ง ชายหนุ่มได้รับการเตือนจาก เพื่อนพ้องของเขา และเพื่อนสนิทของเธอ
ที่บอกให้เขาผู้นั้น ทำใจบ้าง กับหญิงสาวคนนี้ ความจริงเธอไม่สาวแต่เขาก็เข้าใจดี และไม่เคยคิดโทษเธอเลย แม้แต่น้อย

ในที่สุด เขาเริ่มรู้ว่าเธอ ไม่จริงใจ กับเขาตั้งแต่เธอได้มาพักอยู่ที่บ้านของเขา
และใช้ชีวิตร่วมกันฉันสามี ภรรยาในระยะเวลาหนึ่งแล้ว เขาโกรธ เพราะในอดีตชีวิตของเขา เคยประสบเหตุการณ์เช่นนี้ มาครั้งหนึ่ง
เธอโทรนัดผู้ชายแปลกหน้า ให้มารับ ในขณะที่เขาไปทำหน้าที่ในตอนดึก

คืนที่สองของเหตุการณ์นั้น เขาแอบดูอยู่ไม่ไกลจากบ้าน และเขาก็ได้เห็นภาพนั้น ....
ทุกวันนี้ เธอยังคงไม่รู้ คงเข้าใจว่า เขากลับมาในตอนเช้า และเจอเธอกำลังลงจากรถ ที่ชายคนขับยอมรับกับเขาว่า
มาส่งแฟนเขาเอง ไม่เกี่ยวกับ ชายผู้เจ็บปวดหัวใจแต่อย่างใด...

ครั้งหนึ่งเขาทั้งคู่ ได้มีความสุขที่สุด ด้วยการพักผ่อนริมชายหาด บนเกาะที่สมหวังที่สุดของทุกคู่รัก
เธอและเขาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน และเข้าใจว่าที่นั่นเป็นจุดกำเนินชีวิตน้อยๆ
ในเวลาต่อมา ซึ่งวันเวลามันไม่ห่างไกลกับช่วงที่ เธอนัดชายคนหนึ่งมารับเธอออกจากบ้านของเขาไป สองคืนก่อนหน้านี้พอดี

เด็กน้อยปได้ถือกำเนิดเกิดมาด้วยความรักจากเขาทั้งสอง ทว่าความรู้สึกเขามันแฝงด้วยความแคลงใจ
กระนั้น เขาไม่เคยละเลยที่จะมีความห่วงใยเธอ และเด็กหญิงคนนั้น ถึงแม้คำตอบอาจยังไม่ชัดเจน
และรู้อยู่เต็มอกว่า ดีเอ็นเอของเด็ก อาจไม่ตรงกับเขา และมันไม่สำคัญนัก เขายังรัก และห่วงใย
ยอมเอาตัวเองไปเรียนรู้กับวัฒนธรรมของเธอและครอบครัวเธอ ยอมห่างไกลผู้ให้กำเนิด
ยอมถูกดูหมิ่น จากแม่และคนในบ้านเธอ ยอมเจ็บช้ำใจเวลาเห็นเธอแต่งตัวออกบ้านแม้เวลาจะใกล้เที่ยงคืน
ในบางคืนที่เธอมีนัด ซึ่งเธอปฏิเสธเขา มิให้ติดตามไปด้วย ยอมเจ็บใจ ที่เห็นเธอนั่งอยู่ในวงล้อมของกลุ่มชายที่เขาไม่รู้จัก
ในร้านอาหารเมื่อเวลาใกล้เที่ยงคืนของคืนวันหนึ่ง ที่เขาแอบออกตามไป ด้วยรถมอเตอร์ไซร์เก่าๆ และเธอออกมาบอกว่า ให้กลับไปก่อน
เดี๋ยวค่อยคุยกันที่บ้าน ยอมเจ็บปวด จนถึงกับนอนไปหลับ เวลาเธอไปแล้วไม่กลับเข้าบ้าน บางครั้งถึงสองคืน
และอีกหลายเหตุการณ์กับเธอคนนี้ ยิ่งไปกว่านั่น เขายอมเก็บความลับของเธอไว้ ตลอดมา
แม้เวลาจะผ่านไปเพียงแค่ ห้าปีเศษ ตั้งแต่เขารู้จักเธอ เพราะทางบ้านเธอ ไม่มีใครเคยได้รู้ ได้เห็นเช่นเขา...

ทุกสิ่งทุกอย่างของเด็กกับเขา ผิดก็แต่เพียงนิสัยที่กร้าวแกร่ง ของเด็กน้อยคนนี้

ทุกวันนี้ เด็กน้อยเติบโตขึ้น สุขภาพแข็งแรง ฉลาด เรียนรู้เร็ว และอยู่ในความดูแลของเขากับญาติพี่น้องอย่างอบอุ่น
ทว่า .. เธอ ก็ยังมีพฤติกรรม ใช้เทคโนโลยีค้นหาความรวยล้ำ และความเลิศหรูจากชายคนใดคนหนึ่ง ที่จะหลงมาชมชื่นเธอ
หากเธอถูกใจ เธออาจใช้ชีวิตร่วมด้วย เพียงเพื่อ เงิน เพื่อการมีชีวิตที่ไม่ลำบาก ไปมากกว่านี้ ของเธอ และครอบครัวเธอ ....
เขาพิสูจน์แล้วว่า ความรักจากเธอคนนี้ ไม่แน่นอน ดังที่เธอเคยกล่าวจากปากของเธอว่า
ให้เขาทำใจ อย่ารักมากมาย เผอิญ หัวใจของชายคนนี้ มีรักเดียว และหลอกตัวเองกับคำกล่าวนั้นเรื่อยมา
กว่าเขา จะเข้าใจ และทำใจด้วย หัวใจของเขาเอง

ชีวิตและทุกสิ่งที่เขาสร้างอาจพังลง แต่ความรัก ความห่วงใย และหัวใจที่เขามี มิเคยหายไปไหน เขาต้องเริ่มใหม่ ได้อีกแน่ ..........



ขอแสดงความอาลัยแด่เรื่องจริงที่สะเทือนใจ ที่ยังคงมีอยู่ในสังคมไทย ที่ไม่รู้จะเกิดขึ้น อีกกี่ครั้ง..

ขอแสดงความห่วงใย แด่บรรดาชายทั้งหลายที่ดั้นด้นค้นหาสาวเหนือ ในวิถีชีวิตที่ต่างกัน เช่นในเรื่อง..

ขอแสดงความรู้สึกแห่งคำว่า “กิ๊ก” ว่าไม่ควรทำให้เกิดการแตกแยก จากความรักในครอบครัวคนไทย..

ขอแสดงความเข้าใจถึงค่านิยม ในสังคมแห่งการแก่งแย่งชิงดี ในทุกด้านของบริบทแห่งสังคมของคนในเรื่อง..

ขอแสดงความเห็นใจ กับการแก้ปัญหาจริยธรรม ปัญหาโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ การท้องไม่มีพ่อในสังคมไทย..

ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคู่รัก ไปถึงฝั่งฝันอันสวยงาม บทเรียนจากเรื่องนี้ คงสะท้อนบางมุมได้ไม่มากก็น้อย

สุดท้าย แด่คำว่า “รัก” อุทิศให้ วันแห่งความรักในปีนี้ ที่เมื่อ เขาและเธอคุยกันทีไร ก็ยังเถียงกันทุกที แม้กระทั่งทางโทรศัพท์ แม้จะบอกกล่าวว่า “ทำเพื่อลูก”


แด่เรื่องนี้.....กุมภาพันธ์ 51

Comment

Comment:

Tweet

โหย สะเทือนใจเนอะ
ผู้ชาย มักเป็นฝ่ายเสียเปรียบทางสังคมsad smile
มัก ถูก ผู้หญิงมองว่าเป็นของเล่น .. เห้อ กลุ้ม..

#2 By (¯`•¸®·neo590·) °´¯)* on 2008-02-20 23:02

เป็นผู้ชายที่อดทนมากมากเลยค่ะ

#1 By Meowzilla Zilla on 2008-02-20 17:32